Ems Teychiné en haar Honden en Sukkels

Ems Teychiné en haar Honden en Sukkels


Zoals u op de cover van deze uitgave al kon zien, dit keer geen foto, maar een van de prachtige hondenportretten van Ems Teychiné, een Ridgeback liefhebber, in hart en nieren. Hieronder vindt u het relaas van haar over de totstandkoming van de Ridgeback reeks.
Ems Teychiné heeft haar opleiding gevolgd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk bestaat voornamelijk uit grafiek en schilderijen en zij heeft vanaf haar begintijd aan de academie een fascinatie gehad voor honden.
Zelf verwoordt ze dat als volgt:


'Toen ik vierendertig jaar geleden naar Nairobi verhuisde wilde ik weer een zwarte Labrador. Het werd Mikki. Een half jaar later zag ik bij vrienden een roodachtige, stoere, elegante, afstandelijke hond met een frons boven prachtige ogen. Wat voor ras is dat ', vroeg ik. Een Rhodesian Ridgeback !
Nooit eerder gezien en liefde op het eerste gezicht.
En er was net een nest…..
Toen Roosje de Ridgeback, zeven weken oud, het huis binnenschreed had ze ons, het personeel en Mikki meteen onder de poot. Dat bleef zo, want mijn op Labradors gebaseerde opvoeding had (uiteraard) geen enkel effect.
Haar bijnamen : The Hound from Hell en Puntbek, zeggen genoeg; ze was een éénvrouwshond – vond verder een paar mensen dan nog wel te harden maar moest van de rest niks hebben- en ze beheerste de kunst van het rippen van alles wat enigszins eetbaar zou kunnen zijn (voorkeur voor kauwgom en medicijnen) tot in een onwaarschijnlijke perfectie.


Toen we een keer 's nachts overvallen werden, blafte ze op tijd, waardoor we alarm konden slaan zodat men te weinig tijd had de deur helemaal in te rammen.
Dankzij haar leven we nog!
Ze vond Nederland erg koud! Na Mikki's dood was ze jaren enige hond in huis, dus ze moest erg wennen aan onze labradorpup Thomas. Ik dacht dat ze doof werd, maar toen de dierenarts de 'chipstest' deed, bleek dat ze dat helemaal niet was. Eén van mijn hondenportretten heet dan ook 'Chips!'.


Toen Roos op dertienjarige leeftijd overleed ging er een zucht van verlichting door de vriendenkring. Haar bescheiden fanclub was verdrietig en ik was ontroostbaar. Ik deed in die tijd toelatingsexamen voor de Kunstacademie in Den Haag en had al een drukke baan aan huis. Ik beloofde mezelf een Rhodesian Ridgeback puppy als ik het examen niet zou halen en een herplaats Ridgeback als dat wel zo zou zijn. Dat werd dus Rebbel: bijna 7, vrolijk, grappig, iets-minder-slim-dan, groot en opgewekt. Hij jatte net zo erg, maar nu was ik voorbereid!


Ik maakte een litho van hem, 'Rebbel kwispelt ' voor een prijsvraag. En ik won! Later kwam Chaka: nog veel groter, getraumatiseerd, moeilijk, maar wat een schat. Hij was eigenlijk een soort buffel.
Die overigens een hele tennisbal opslokte en toen meteen door kon naar de operatiekamer.
Vandaar dat hij verder door het leven ging als: 'Domme Buffel'.
Van Lodi, Kip en Barend maak ik nu gezinsportretten. En Barend als pup figureert in de 'Op Schoot'-serie. Zijn enorm grote poten zorgden voor een reeks monoprints. Ik studeerde af in Den Haag op portretten van 'Honden en Sukkels'. Af en toe maak ik een Zeeuws landschap voor het licht. Maar die Rhodesian Ridgebacks blijven hardnekkig terugkomen, klein opgerold, kleumend onder een deken, of zwemmend door de golven, bakkend in de zon, loerend naar het aanrecht……, fascinerend!'


Ems Teychiné