``
R.R.I.N. Geplaatst: Eros

Hoe Eros in ons leven kwam…

Als fokker, eigenaar en liefhebber van ons ras lees ik vaak met een brok in mijn keel de berichten op Marktplaats of op de site van de RRCN van de honden die in de herplaatsing zitten en dringend een nieuw liefdevol thuis zoeken. Naar mijn mening worden er nog steeds teveel honden in een opwelling aanschaft, mensen hebben geen idee waar ze aan beginnen en wat voor een verantwoordelijkheden en verplichtingen het in huis halen van een hond met zich meebrengt. De meest trieste redenen worden aangedragen waarom de hond weg moet. Ik word er soms moedeloos en intens verdrietig van…

Maar er zijn ook gevallen waarin het echt niet anders kan en de eigenaren met veel verdriet afscheid moeten nemen van hun trouwe viervoeter. Soms zijn er wél schrijnende redenen waarom de honden niet in zijn gezin kan blijven en ook voor die honden moet dan een nieuw plekje worden gevonden.

Het liefst zou ik alle herplaatsers in huis nemen. Al die droevige oogjes op de meeste foto’s gaan me aan het hart maar gelukkig overheersen nog steeds de momenten dat ik met beide benen op de grond sta en me op die momenten realiseer dat dat simpelweg niet mogelijk is.

Ik ben gelukkig met mijn eigen honden, ik geef ze alles wat ik ze kan geven en ik geniet intens van ze. Het begon allemaal bijna 9 jaar geleden met Renzo, mijn eerste RR, een reu. Door zijn karakter en zijn gezondheidsproblemen was het leven met Renzo niet altijd makkelijk maar oh wat heb ik genoten van die hond. Een paar jaar later kwam Shanga erbij, een RR-teef, de stammoeder van mijn kennel. Zij schonk mij een stel prachtige nakomelingen waarvan Tika en Ravira bij ons bleven. Met Shanga en haar dochters heb ik een speciale band maar wat ik met Renzo had was zo bijzonder. Mijn eerste hond, mijn eerste Ridgeback… Ik zag mezelf al lopen als Renzo oud zou zijn, zo’n lief, rustig, grijs, sjokkend oud mannetje naast me. Helaas is het er nooit van gekomen. Op 7-jarige leeftijd heb ik na een slopende ziekte veel te vroeg afscheid moeten nemen van Renzo. Ik was mijn maatje kwijt en daar ging mijn droom… Vergeten doe ik hem nooit maar het leven gaat verder. Het leven samen met mijn andere honden.

Vaak als ik de advertenties van de herplaatsers lees gaat het kriebelen en denk ik “zullen we…”. Maar altijd overheerst mijn verstand boven mijn gevoel en moet ik de kriebels laten voor wat ze zijn. En toen ineens was daar het berichtje van Eros op de site van de RRCN. Een RR-reu van 11,5 jaar oud die voor de 6e keer in zijn leven een nieuw thuis zocht. Een oud mannetje die incontinent was, dagelijks pijnstillers slikt voor zijn artrose maar zo lief en met een blik in zijn ogen waarin de hunkering naar liefde en een fijne oude dag zo duidelijk zichtbaar was. Na het lezen van dit bericht en het zien van zijn foto knapte er iets in me. Dit is de hond die ik graag een waardige oude dag wil geven, dit is de hond die bij mij past en dit is de hond waarbij ik iets af kan maken waar ik met Renzo nooit de kans voor heb gehad. Dit is de hond waar ik voor wil zorgen!!!

Na een telefoontje met mijn vriend was het snel geregeld. Wij willen Eros! Ik heb meteen contact opgenomen met Mary Joshua van de herplaatsing en de dag erna was een dag vol telefoontjes en geregel en de dag daarop vertrokken we naar het hoge noorden om Eros op te gaan halen. Toen ik hem voor de eerste keer zag schrok ik enorm. Eros zag er niet al te best uit en wat was hij oud in het echt. Eros is zo’n hond die ontzettend veel pech heeft gehad in zijn leventje. Hij heeft veel liefde gekregen maar helaas heeft ook veel ellende en verdriet meegemaakt. De laatste jaren is hij, niet uit onwil, maar puur door omstandigheden, niet meer verzorgt zoals het zou moeten bij een senior van deze leeftijd. En dat was hem duidelijk aan te zien.

Maar na het zien van Eros was er één ding meteen duidelijk. Deze hond gaat met ons mee naar huis! Na een lange autorit (waarin hij zich trouwens voorbeeldig heeft gedragen) kwamen we thuis aan waar Eros voor het eerst kennis ging maken met Shanga en Ravira. (Tika woont niet bij ons thuis) Shanga wist in het begin niet zo goed wat ze met deze vreemde snuiter aanmoest, Ravira vond hem van begin af aan mateloos interessant en zag in hem, net als in alle andere honden die ze tegenkomt, een nieuw speelkameraadje. Na een paar dagen aftasten was het voor Shanga en Ravira wel duidelijk dat Eros geen logeetje was. Deze hond blijft dus we kunnen maar beter aan hem gaan wennen.

Het weekend erop volgde er een kennismaking met Tika en de weken daarna volgden er nog vele kennismakingen met de hele Shayela-clan en vele andere RR-vriendjes en vriendinnetjes. Iedereen die hem ontmoette was op slag verliefd. De eerste weken hebben we veel tijd en aandacht besteed aan zijn verzorging. Borstelen en in bad, overzetten op goed voer, in overleg met de dierenarts een juiste dosering bespreking voor zijn medicijnen, zijn medische toestand bekijken, gaan bewegen en dit gedoseerd op gaan bouwen en natuurlijk een nieuwe riem en een nieuwe halsband en een heerlijk Biabed!

Qua karakter hadden we ook nog een hele slag te slaan. Door zijn vele verhuizingen was Eros het vertrouwen in zijn baas een beetje kwijtgeraakt. De eerste paar dagen stelde hij zich dan ook zeer afstandelijk tegen ons op. Als we hem lief toespraken of hem wilde aaien zag je hem bij wijze van spreken denken “wie zijn jullie, wat moeten jullie van me en ik moet ook hier vast weer weg dus ik blijf op een afstand”. Maar naarmate de tijd vorderde ging het beter en kreeg ook Eros door dat hij hier nooit meer weggaat. Hij zocht steeds meer oogcontact met ons, begon ons af en toe zelf op te zoeken om een lik uit te delen of een aai te komen halen en hij stond ons na een week zelfs kwispelend op te wachten als we thuis kwamen van bv. het werk. Hij begon zowaar blij te worden om ons te zien.

Naarmate de weken vorderden zagen we Eros veranderen. Zowel van binnen als van buiten. Het lopen gaat steeds soepeler en hij kan het steeds langer volhouden. We proberen zijn artrose-klachten te verminderen door veel met hem te bewegen om de gewrichten soepel te houden en daarmee hopen we ook weer wat spierkracht op te bouwen. De blik in zijn ogen werd langzaamaan helderder en de zin van en in het leven kwam weer terug. Het aanpassingsvermogen van deze hond is onvoorstelbaar. Dat een hond na 11,5 jaar en 6 verschillende baasjes nog steeds in staat is om liefde te ontvangen en liefde te geven is voor mij ongelofelijk. Het is haast onmogelijk te begrijpen dat een hond die al zo ontzettend veel heeft meegemaakt nog zo lief, zo dankbaar en zo vrolijk kan zijn.

Na een hele speurtocht ben ik inmiddels in contact gekomen met zijn fokker en al zijn eerdere eigenaren. Ik heb van hen al vele verhalen en foto’s mogen ontvangen van zijn vroegere leventje. Bij deze wil ik iedereen nog bedanken voor alle hulp en inspanning om dit te realiseren. Ik vind het erg fijn om nu wat meer van zijn achtergrond te weten.

Nog steeds zien we Eros met de dag opknappen en we genieten met volle teugen van zijn ondeugende streken en zijn staart die de hele dag kwispelt! Het is geweldig om te zien hoe hij met een kwispelende staart, met schelpoortjes en een vrolijke blik in zijn ogen loopt te genieten van de wandelingen in de Biesbosch. Het is heerlijk om voor hem te zorgen en het ruimen van een plasje en alle extra zorg en aandacht die hij nodig heeft wegen niet op tegen wat je er voor terugkrijgt. Het geeft zoveel voldoening om hem in huis te hebben en het voelt goed, heel goed, dat ik eindelijk mijn droom waar kan maken, ik heb mijn lieve, rustige, grijze, sjokkende oude mannetje eindelijk naast me lopen en we kunnen Eros een waardige oude dag geven en die heeft hij zo ontzettend verdiend!

Natascha & Erwin
Shanga, Tika, Ravira & in liefdevolle herinnering Renzo
“Shayela” Rhodesian Ridgebacks
www.shayela.nl


Heeft u ook interesse in een herplaatser?